ՄԵՐ ՄԱՍԻՆ
ԱԺՄ քաղաքական սկզբունքներն ու գործունեությունը
1996թ. Պատմության չփակված էջ
ՎԱԶԳԵՆ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆԻ ԿԵՆՍԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆԸ
ԱՆՑԱԾ ՃԱՆԱՊԱՐՀ
ԳՐԱԴԱՐԱՆ
ՀԱՐՑԱԶՐՈՒՅՑՆԵՐ
ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
ԳՐԱՆՑՎԵԼ ԿԱՅՔԻ ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻՆ
ԿԱՅՔԻ ՔԱՐՏԵԶ
ԿԱՊԸ ՄԵԶ ՀԵՏ
ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ 2008

Վազգեն Մանուկյան. «Ստենկա նա ստենկու` չի լինելու»22.07.2011  


Ընդդիմություն-իշխանություն երկխոսությունը կարող է հանգեցնել արտահերթ նախագահական ընտրությունների: Համենայնդեպս այդ մասին վստահեցնում են ընդդիմության ներկայացուցիչները: Նույնիսկ կոալիցիոն պատվիրակության ղեկավար Դավիթ Հարությունյանը հայտարարեց, որ պատրաստ են քննարկել ցանկացած հարց, այդ թվում՝ արտահերթ ընտրությունների հարցը: Բայց ահա Հանրային խորհրդի նախագահ, ԱԺՄ կուսակցության ղեկավար Վազգեն Մանուկյանը բոլորովին այլ բան է կանխագուշակում:-Պարոն Մանուկյան, ընդդիմություն-իշխանություն ներկայացուցիչների հանդիպումից անմիջապես հետո Դուք հայտարարեցիք, որ Հայաստանում արտահերթ ընտրություններ անցկացնելու համար չկան քաղաքական նախադրյալներ: Այդ դեպքում, ըստ Ձեզ, ի՞նչ իրական նպատակ էր հետապնդում այդ հանդիպումը, որ տեղի ունեցավ Ձեր ղեկավարած Հանրային խորհրդի հարկի տակ:-Իմ կարծիքով երկխոսությունն ընդդիմության կողմից ուշացած է: Իշխանության կողմից մարտի մեկից հետո անընդհատ ազդանշաններ էին գալիս, կոչ՝ գնալ երկխոսության, մեղմացնելու իրավիճակը: Դա հասկանալի էր, որովհետեւ ցանկացած իշխանություն դա կցանկանար եւ դրան էր նպաստում այն, որ երկու համաներում տեղի ունեցավ, ԶԼՄ-երի վերաբերյալ որեւէ սահմանափակում չեղավ, եղան հանրահավաքների թույլտվությունները....Այսինքն` իշխանությունն իր կողմից այդ ճանապարհով էր գնում: Ընդդիմությունն ուներ երկու ճանապարհ՝ կամ անկախ արդյունքներից պետք է փորձեր գնալ ռադիկալ ընդդիմադիր ճանապարհով կամ ինչ-որ պահից, պիտի գնար երկխոսության: Եթե երկխոսության գնար, ազդեցությունն այդ պահին կմեծացներ: Այժմ կորցրել է ազդեցությունը եւ հիմա իշխանությունները դժվար գնան կտրուկ քաղաքական քայլերի: Այնպես որ, ինձ համար անհասկանալի է այս երկխոսությունը:- Ի՞նչ եք կարծում, աշնանը կլինի՞ առճակատում կամ ինչպես դուք եք ասում՝ «ստենկա նա ստենկու»:- Հիմա «ստենկա նա ստենկու» չի լինելու: Աշնանը սկսվելու են ընտրարշավներ: Ընտրությունների ժամանակ կարող են օգտագործել սուր հռետորաբանություն: Բայց ամբողջ քաղաքական պայքարը հարթ կամ բնական ձեւով անցնում է դեպի ընտրարշավ:- Նկատի ունեք հերթակա՞ն խորհրդարանական ընտրությունների փուլ, թե՞ արտահերթ նախագահական` ընդդիմության պահանջով:- Գործընթացները տանում են դեպի ԱԺ հերթական ընտրությունների փուլ: Իմ կարծիքով, անսպասելի բաներ չեն սպասվում:-Պարոն Մանուկյան, Դուք հայտարարել եք նաեւ, որ իշխանափոխությունը ոչնչի չի հանգեցնի, քանի որ իշխանությունները փոխվում են, խնդիրները՝ մնում: Եթե այդպես է, այդ դեպքում որպես փորձառու քաղաքական գործիչ, այդ փակ շրջանը ճեղքելու որեւէ ելք, այնուամենայնիվ, տեսնո՞ւմ եք:-Գիտե՞ք ինչ, ընդհանրապես, կան խնդիրներ, որոնք, ինչ իշխանություններ էլ լինեն, խնդիրները մնալու են, դա հասկանալի է: Դրանք ստրատեգիական խնդիրներն են: Եվ կան խնդիրներ, որոնք էապես կախված են այն անձերից, որոնք ղեկավարում են պետությունը: Պետք է խոստովանել, որ անձերից շատ բան է կախված: Ես կարծում եմ, որ ընդդիմությունը հնարավորություն ուներ, ճիշտ կետերին խփելով, իշխանությանը պարտադրեր այս կամ այն քայլն անել տնտեսության մեջ կամ իրավական համակարգում: Բայց հիմա արդեն սկսվում են ընտրությունները, ընտրություններից հետո ինչ կլինի, մոտավորապես պարզ է: Ես ընդդիմադիր ամենասուր առճակատումների գնացող մարդն եմ եղել եւ գիտեմ այս ամեն ինչը, եւ կարծում եմ, որ ուշ թե շուտ, Հայաստանում, իհարկե, տեղի կունենան ազատ, մաքուր ընտրություններ, որոնց կվստահի ողջ ժողովուրդը: Սա դեռ առջեւում է: Բայց բոլոր դեպքերում, ցանկացած իշխանության հետ պետք է կարողանալ աշխատել: Չպետք է ենթադրել, որ իրենք միայն վատն են ուզում հայրենիքի համար: Պետք է ենթադրել, որ իրենք լավն են ուզում, բայց ինչ-որ տեղ էլ պետք է իրենց ճնշել կամ ինչ-որ տեղ՝ օգնել: Ես ինձ համար առայժմ ընտրել եմ այս ճանապարհը :-Պարոն Մանուկյան, ամեն դեպքում, ըստ Ձեզ, ի՞նչ կոնկրետ պայմաններ են անհրաժեշտ, որ Ձեր ասած՝ ազատ-արդար ընտրությունները տեղի ունենան եւ լինեն շուտ, այլ ոչ թե ուշ:-Ինձ շատ դժվար է պատասխանել, որովհետեւ մինչեւ 1995 թիվը համոզված էի, որ դա խնդիր չի եւ Հայաստանում միշտ այդպես է լինելու: 1995-96 թվականներից հետո, մինչ օրս, իմ բոլոր փորձերն ազդելու, որ ընտրություններն արդար լինեն, ոչ մի հաջողության չեն բերել եւ հիմա էլ չեմ տեսնում, թե դա ինչպես պիտի լինի: Բայց կարծում եմ` ինչ-որ մարդիկ պիտի փոխվեն, սոցիալական վիճակը պիտի փոխվի: Մի խոսքով, մեզ ծանր ճանապարհ է սպասվում` արդար ընտրությունների հասնելու համար:-Կրկին վերադառնալով իշխանափոխության խնդրին՝ եթե, ըստ Ձեզ, դրա համար չկան քաղաքական նախադրյալներ, իսկ սոցիալական կա՞ն: Ելնելով սոցիալական ծանր վիճակից` ժողովուրդը կարո՞ղ է պարտադրել այդ իշխանափոխությունը:-Այ, այստեղ Դուք կարեւոր բան եք ասում, որովհետեւ բոլոր դեպքերում ժողովրդի սոցիալական վիճակը վատ է՝ ճգնաժամ, որից Հայաստանը չկարողացավ նորմալ դուրս գալ: Բավականին ծանր սոցիալական վիճակում գտնվող լայն շերտեր կան Հայաստանում: Ես ավելի բնական կհամարեի, եթե ինչպես եվրոպական երկրներում, դեռ արաբական աշխարհը մի կողմ թողնենք, կոնկրետ սոցիալական խմբեր ներկայանան, կոնկրետ պահանջներով ցույցեր կազմակերպեն: Հայաստանում հասարակությունը իր իրավունքների համար դեռ չի պայքարում: Հասարակությունը, հասարակության մի մասը, Հայաստանում պայքարում է իշխանափոխության համար: Բայց ես չեմ տեսել, որ հասարակությունը դրոշներով, պլակատներով, թմբուկներով դուրս գա փողոց`որոշակի մեկ խնդիր լուծելու համար: Ասենք՝ ուսանողները դուրս գան, որոշակի խնդիր լուծելու համար, գյուղացիները դուրս գան, ուսուցիչները դուրս գան իրենց իրավունքների պայքարի համար: Ես չեմ տեսնում արհմիութենական շարժումներ: Նման պայքարը շատ ավելի օգուտ կբերեր Հայաստանին, քան իշխանափոխության համար պայքարը: Հայաստանում նման բաներ չկան: Կա միայն քաղաքական պայքար՝ իշխանություն փոխելու համար: Բայց դա արդեն հնացած մեքենա է: Անցել են այն ժամանակները, երբ կարելի էր ենթադրել, որ կա սեւ իշխանություն եւ սպիտակ ընդդիմություն եւ որ սպիտակը գա, ամեն ինչ լավ կլինի, արդեն անցել են: Իշխանությունը սեւությունից դարձել է մի քիչ ավելի շագանակագույն, ընդդիմությունն էլ՝ սպիտակից դարձել է շագանակագույն:-Պարոն Մանուկյան, բայց վերջին տարիներին հենց Ձեր ասած առանձին սոցիալական խմբեր դուրս են գալիս փողոց ու պահանջում են իրենց իրավունքը՝ տաքսիստներ, մանր առեւտրականներ, գյուղացիներ, չհաշված բանակում ու մարտի մեկին զոհված երիտասարդների ծնողները...
-Համենայնդեպս, Հայաստանում դա թափ չառավ: Օրինակ՝ երբ մենք նոր եկանք իշխանության, երբ ես վարչապետ էի, անընդհատ ցույցեր էին տեղի ունենում կառավարության շենքի առջեւ, որտեղ ես նստած էի: Գալիս էին գյուղացիներ` հողի սեփականաշնորհման հարցերով: Ես ընդունում էի պատվիրակություններ, իջնում՝ կռվում էինք, հետո ինչ-որ կոմպրոմիս էինք գտնում: Գալիս էին ԲՈՒՀ-եր ընդունված կամ չընդունվածների ծնողներ, վրաններ էին խփում, պայքար էր գնում: Հայաստանում էլ եղան այդպիսի պայքարներ, Հյուսիսային պողոտայի համար եւ այլն: Փոքր պայքարներ եղան, բայց հիմնականում դրանք փոքր առվակներ են, որոնք մի հատ մեծ գետի մեջ մտան, դա իշխանափոխությունն է, որ ես չեմ կարող ասել.... Ընդդիմությունը միշտ էլ պիտի պայքարի, որ ինքը գա իշխանության, ես այդտեղ կրիմինալ չեմ տեսնում, միայն ձեւերի հարցը կարող է լինել: Դրա հետ միասին պետք է լինի սոցիալական պայքար` մարդկանց իրավունքների համար: Դա Հայաստանում բավականին կաղում է, իմ կարծիքով:Զրուցեց Գայանե Առուստամյանը
        
Home page Web mail Map
EnglishRussian


1996


www.ajk.am

  www.armenia.li
www.armenia.li
606359
568996